Αναρτήθηκε από: lina2410 | 30/01/1987

ALLEN GINSBERG

ALLEN  GINSBERG

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ  ΓΙΑ ΤΟ «ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΚΑΙ  ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ»

Μετάφραση: Λίνα Καράμπα

Μέχρι το 1959 έγραφα ποίηση συναρμολογώντας πεζογραφικές καταβολές, δημοσιογραφικά κείμενα κι άλλα αποσπάσματα που ταξινομούσα, κατά ομάδες φράσεων ή αναπνοών, σε μορφή μικρών στίχων, σύμφωνα με  το μέτρο του αμερικάνικου προφορικού λόγου και με υπόδειγμα την εικονιστική ποιητική του W.C.Williams. Ξαφνικά έβαλα πλώρη για το Σαν Φραντσίσκο, περνώντας εκεί τις ελεύθερες ώρες της αποζημειωμένης  ανεργίας μου κι εξασκώντας τη ρομαντική μου έμπνευση στην πνοή των ραψωδιών  του Εβραίου ποιητή Mervillian. Δεν πίστευα πως εκφραζόμουν ποιητικά, όμως  έγραφα αυτό που ήθελα απλά, άφοβα, αφήνοντας τη φαντασία  να τρέχει, χωρίς  μυστικότητα, και ν απλώνει στο χαρτί μαγικούς στίχους , ακριβώς μέσα από το νου μου – αθροίσματα της ζωής μου -, ποιήματα που δεν μπορούσα να τα δείξω σε κανένα μια και είχαν γραφεί για το αυτί της ψυχής μου και μερικά άλλα χρυσά αυτιά. Έτσι ο πρώτος  στίχος του «Ουρλιαχτού»: «είδα τα πιο καθαρά μυαλά» κ.λ.π. κι όλο το πρώτο μέρος δακτυλογραφήθηκε, σε παροξυσμό, μέσα σ΄ ένα  απόγευμα, μια τεράστια λυπητερή κωμωδία από ακατέργαστες φράσεις, εικόνες χωρίς νόημα προς δόξαν της αφηρημένης ποίησης ενός  καλπάζοντος νου, που δημιουργούσε  αδέξιους συνδυασμούς σαν το βάδισμα του Charlie Chaplin,  μακριά σαξοφωνοχορωδιακά κομμάτια, που ήξερα πως ο Kerouac θ΄ άκουγε τον ήχο τους – στίχους βγαλμένους από τη δική του εμπνευσμένη ποιητική πεζογραφία, πραγματικά μια νέα ποίηση.

Βασίστηκα στη λέξη «αυτός που» για να κρατήσω το ρυθμό σ΄ ένα σταθεροποιητικό επίπεδο, επιστρέφοντας εκεί και ξεκινώντας από εκεί για ένα καινούριο χτύπημα εφευρετικότητας («αυτός που ανάβει τσιγάρα σε αυτοκινητόκουτα, αυτοκινητόκουτα, αυτοκινητόκουτα») και για να συνεχίσω, προφητεύοντας εκείνο που στην πραγματικότητα ήξερα, παρά τη ζοφερή συνείδηση του κόσμου («αυτοί που ήταν φανταστικοί Ινδιάνοι άγγελοι»).

Αλλά πώς αρθρώνεται ένας μεγάλος στίχος στην ποίηση (για να μην ξεγλιστρήσει προς την πεζογραφία); Είναι η φυσική έμπνευση της στιγμής που κατευθύνει την κίνησή του, ανόμοια πράγματα συγκεντρωμένα μαζί, στενογραφημένες σημειώσεις οπτικής φαντασίας, αντιπαραθέσεις από ενισχυμένα τζιουκ μποξ – αφηρημένα χαϊκού για να κρατούν το μυστήριο και να βάζουν τη σιδερένια ποίηση στις ράγες: ο τελευταίος στίχος του «Ηλιάνθους Sutra» είναι ο πιο μεγάλος, ένας χείμαρρος από συνειρμούς μεμονωμένων λέξεων, σε σύνολο. Ο Νους παίρνει μορφή, η Τέχνη παίρνει μορφή. Κάτι που σημαίνει ότι ο ασκούμενος νους στον αυθορμητισμό ανακαλύπτει φανταστικές μορφές και φτάνει στις Έσχατες Σκέψεις. Αόριστα φαντάσματα που ολοφύρονται για σώμα προσπαθούν να εισβάλουν στα σώματα των ζωντανών. Ακούω βρυκολακιασμένους Ακαδημαϊκούς στην Απομόνωση να ουρλιάζουν για μορφή.

Πάντως αυτά τα ποιήματα είναι μια σειρά πειραμάτων με την τυπική οργάνωση του μακρού στίχου. Θα σας εξηγήσω. Κατάλαβα εκείνη την εποχή ότι η ποιητική φόρμα του Whitman είχε ελάχιστα ερευνηθεί (με πρόθεση κάποιας βελτίωσης) στην Αμερική. Όλοι συμφωνούν με τον (Pound?), εκτός από τον Jeffers, ότι ο στίχος του είναι μια μεγάλη, αφύσικη, ανεξέλεγκτη, απαραίτητη πεζογραφική ανοησία. Δεν έχει γίνει καμιά προσπάθεια να τον χρησιμοποιήσουν κάτω από το φως των αρχών του 20ού αιώνα, που οργάνωσε την καινούρια προσωδία του ρυθμικού προφορικού λόγου, δημιουργώντας μεγάλες οργανικές κατασκευές.

Είχα ένα διαμέρισμα στο Nob Hill, ανέβηκα στο Peyote και είδα τη ρομποτοειδή, νεκρή μορφή του Μολώχ στους ψηλούς ορόφους ενός μεγάλου ξενοδοχείου να λάμπει εκτυφλωτικά στο παράθυρό μου. Όταν ξανανέβηκα, μερικές εβδομάδες αργότερα, η Μορφή υπήρχε ακόμα εκεί, μέσα στο κόκκινο νέφος του κέντρου της Μητρόπολης. Περιπλανήθηκα στην οδό Powell μουρμουρίζοντας «Μολώχ», Μολώχ» όλη τη νύχτα και έγραφα, σχεδόν ανενόχλητος, το δεύτερο μέρος του «Ουρλιαχτού» στην καφετέρια κάτω από το ξενοδοχείο Drake, βαθιά μέσα στην κολασμένη κοιλάδα. Εδώ ο μακρύς στίχος χρησιμοποιείται σαν είδος στροφής, σπασμένης εσωτερικά με θαυμαστικές προτάσεις και τονισμένης με μια βασική επανάληψη της λέξης «Μολώχ».……………………………………….

Λίγα λόγια για την Ακαδημία τώρα. Η ποίηση χτυπήθηκε από μια συμμορία αμαθών και φοβισμένων που δεν καταλαβαίνουν την υφή της και το πρόβλημα μ΄ αυτά τα ερπετά είναι ότι θ΄ αναγνώριζαν την ποίηση μόνο αν ερχόταν να τους κακοποιήσει στο άπλετο φως της μέρας.

Και λίγα λόγια για τους πολιτικούς. Η ποίησή μου είναι αγγελικά παραμιλητά και δεν έχει καμιά σχέση με τις ανόητες υλιστικές αερολογίες για το ποιος θα σκοτώσει ποιόν. Το μυστικό της ατομικής φαντασίας, που είναι πέρα από τη συνείδηση και όχι λεκτικά –εννοώ το απόλυτο Πνεύμα- δεν έχει αγοραστική τιμή για την αίσθηση που προσφέρει, ούτε ευχρηστία για τον κόσμο, εκτός  ίσως από την περίπτωση που θα θελήσει  (ο κόσμος) να κλείσει τις παγίδες του και ν΄ ακούσει τη μουσική του Σύμπαντος. Αυτός που αρνείται την μουσική του Σύμπαντος αρνείται την  ποίηση, αρνείται τον άνθρωπο, φτύνει τον Blake, τον Shelley, τον Χριστό και τον Βούδα. Εν τω μεταξύ μη χάνετε την ελπίδα σας. Το Σύμπαν είναι ένα καινούριο λουλούδι. Η Αμερική θ΄ ανακαλυφτεί. Αυτός που θέλει ένα πόλεμο εναντίον των ρόδων, θα τον έχει. Η Μοίρα λέει μεγάλα ψέματα και ο ομοφυλόφιλος Δημιουργός χορεύει πάνω στο σώμα του την Αιωνιότητα.     

***

Οι ποιητικές μου συλλογές: «Κύκλοι», «Διαστάσεις», «Σύνολα», «Φάσμα», «Άλφα», «Λάας», «Εφτά», και «Λ όπως Λάρισα», σας περιμένουν στο http://linakaramba.blogspot.com/

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: